The strong voice of a great community
2018

Να ξεπερσουμε δημιουργικ το… ’22

Η ανγκη ενς ιδεολογικο λματος προς τα εμπρς

Tου Γιργου Καραμπελι απ την Ρξη φ. 146

Στη ΔΕΘ για λλη μια χρονι μικρο πολιτικο, κποιοι απ’ αυτος στα ρια σαλτιμπγκων, πως ο πρωθυπουργς των πυρκαγιν και των Σκοπων, διαγκωνζονται αυτς τις ημρες για τον εκμαυλισμ των Ελλνων, προτενοντας επιδματα, ελαφρνσεις, διορισμος, σε μια χρα κατεστραμμνη, που βουλιζει στη δημογραφικ συρρκνωση και την οικονομικ στασιμτητα. Οτε μια σπθα πρωττυπης σκψης, οτε να στοιχεο οραματικ για να βοηθσει τους λληνες να βγουν απ την κατθλιψη και την παρακμ. Και αυτ ακμα και αν κποιες σκψεις κποιες προτσεις μπορε να φαντζουν περισστερο ρεαλιστικς εφαρμσιμες απ λλες. μως απ λες λεπει εκενο το στοιχεο που θα τις κανε να εντσσονται σε να συνολικ πργραμμα, σε να οραματικ σχδιο ικαν να συνεγερει τους λληνες.
Και, δυστυχς, αυτ η πνευματικ και οραματικ αφλογιστα δεν περιορζεται στους πολιτικος αρχηγος και τους παρατρεχμενος τους, αλλ χαρακτηρζει το σνολο των ελτ και του «πνευματικο κσμου» της χρας. Γι’ αυτ και η γενικευμνη ασθηση πνιγμο και αδιεξδου.
Στην πραγματικτητα οι λληνες δεν χουν ακμα χωνψει με τρπο δημιουργικ το ιστορικ τλος του οικουμενικο ελληνισμο, που ολοκληρθηκε τελεσδικα σχεδν πριν εκατ χρνια, το 1922, και ταλανζονται κτοτε μσα σε ναν διαρκ, κηρυγμνο και ακρυκτο εμφλιο, χωρς ραμα, χωρς καμι Μεγλη Ιδα ικαν να επανενσει δημιουργικ τον λα και το θνος. Και πηγανουν απ το κακ στο χειρτερο, με ηγεσες –πολιτικς και πνευματικς– λο και καττερες, λο και πιο υποβαθμισμνες, με αποκορφωμα τον σημεριν αγρμματο, σπιθαμιαο και αμοραλιστ πρωθυπουργ.
Και εναι πασιφανς πως, αν συνεχσουμε με αυτ τον τρπο, το ιστορικ μας τλος εναι αναπφευκτο. Αλληλοσπαρασσμενοι, δειλο και μοιραοι, θα συνεχσουμε προς την ιστορικ μας κλειψη.
Μχρι το 1922, το ιστορικ ραμα του ελληνισμο, η Μεγλη Ιδα, εχε εκτατικ χαρακτρα: Να επεκταθε το ελληνικ κρτος-θνος, να απελευθερωθον οι σκλαβωμνοι λληνς του για να μπορσουν να συγκεντρωθον σε να ενιαο κρτος, που θα αποκαθιστοσε τα ρια του ελληνισμο στα ιστορικ μεγθη του στερου Βυζαντου – αυτ που επιζητοσε ο Ργας Βελεστινλς, η Φιλικ Εταιρεα, ο Κωνσταντνος Παπαρρηγπουλος, ο Ελευθριος Βενιζλος. Αυτ το ραμα, απ ευθνες δικς μας, κατ’ εξοχν, αλλ και των ξνων, που ποτ δεν επιθυμοσαν ναν κραται ελληνισμ, βολιαξε στο λιμνι της Σμρνης, για να μπορον σμερα τα τουρκικ αεροπλνα να εξευτελζουν εκε τον λληνα υπουργ.
Και λλα ιστορικ θνη της περιοχς μας εχαν ανλογα οικουμενικ εθνικ χαρακτηριστικ, και μλιστα με πολ μικρτερες και εντελς ανπαρκτες εθνικς εστες, οι Αρμνιοι, οι Εβραοι, οι λεβαντνοι. Και λοι, ιδιατερα οι δο πρτοι, αντιμετπισαν γενοκτονες και εξανδραποδισμος μεγλης κλμακας.
Το τμημα λοιπν της επιβωσς μας στον αινα αυτ εναι επ τλους να ξεπερσουμε το τραμα του 1922, το τραμα ενς εκτατικ οικουμενικο ελληνισμο.
Σμερα, μνο μα τχη μπορομε να χουμε, και μλιστα in extremis, στην κψη του ξυραφιο. Να ξεπερσουμε, για πρτη σως φορ στην ιστορα μας, τον εκτατικ εθνικ μας χαρακτρα, προς να ραμα «εντατικ», που να μπορε να συγκεντρσει σε να μικρ δαφος και σε ναν μικρ, πλον, πληθυσμ, μια οικουμενικ πολιτιστικ ισχ χιλιετιν!
Κτι ττοιο σημανει πως το σημεριν, μικρ αριθμητικ ελληνικ θνος, θα πρπει, «βζοντας στη μηχαν του» μια τερστια παρδοση, να μεταβληθε σε ναν πυκνωτ ισχος, που θα το μεταβλει και πλι σε να «μεγλο» θνος, ικαν να αντξει τις τερστιες προκλσεις που αντιμετωπζουμε, γεωπολιτικς, οικονομικς, πολιτισμικς. Διαφορετικ δεν χουμε καμα τχη.
Κατ συνπεια, πρπει να ανατραπε ρδην το σημεριν κυραρχο μοντλο. Η δημογραφικ ανταξη, η παιδεα, η ρευνα, η τεχνολογικ αναβθμιση, ο πολιτισμς, η εθνικ και κοινωνικ συνοχ, πρπει να περσουν στην πρωτοκαθεδρα και τα εμφυλιοπολεμικ σνδρομα να χτυπηθον ανελητα. Η παραγωγ υψηλς τεχνολογας, ιδιατερα στους τομες της ναυτιλας, της μυνας, της γεωργας, αλλ και προπαντς η υλη και πολιτισμικ ισχς.
Πργματι, την εποχ που ο πολιτισμς εναι το ισχυρτερο πλο της αμερικανικς υπερδναμης και το Χλυγουντ χει μλλον μεγαλτερη δναμη απ τον Λευκ Οκο, η μεταβολ της ιστορικς μας κληρονομις σε πλο πολιτιστικς και γεωπολιτικς ισχος, η προβολ μιας ιστορικς ταυττητας που αρχζει απ τον μινωικ πολιτισμ και την πρτη ελληνικ γλσσα, περνει απ την Αθνα και τη Μακεδονα, συγκροτε με το Βυζντιο τη χριστιανικ παρδοση και φθνει μχρι τον Θεφιλο και τον Σεφρη, μπορον και πρπει να αποτελσουν το μεγλο δαφος στο οποο οφελουμε να επενδσουμε.
Και η αποφασιστικ προπθεση, για να υιοθετσουμε και να αρχσουμε να θτουμε σε εφαρμογ μια Μεγλη Ιδα για τον ελληνισμ της εποχς μας, εναι η ανατροπ του κυραρχου απ το 1915 μχρι σμερα εμφυλιοπολεμικο μοντλου, πνω στο οποο στηρχτηκαν λες οι μεγλες σγχρονες καταστροφς τις χρας. Αυτ δεν επτρεψε την πραγματοποηση του ορματος του Ργα και της Φιλικς, και αποτλεσε πντα το χημα για την ξνη διεσδυση και τη μεταβολ των ελτ, ιδιαιτρα τα τελευταα χρνια, σε εξαρτματα, και κποτε και σε πρκτορες, των ξνων δυνμεων.
Εμαστε σμερα μικρο, να υπλειμμα του γνους μας, γιατ ηττηθκαμε, ωστσο αυτ το μγεθος μπορε να γνει αρετ αν βαδσουμε προς το μλλον, αναλαμβνοντς το ως μια πρκληση για να οικοδομσουμε τον κσμο εντς μας, μια γφυρα, μια σνθεση πολιτισμν, μια «μαρη τρπα» δημιουργικτητας. Αυτς εναι ο μνος δρμος που διαθτουμε, διαφορετικ θα πψουμε να υπρχουμε ως αυθεντικ ιστορικ συλλογικ υποκεμενο.
Και, γι’ αυτ, εναι ανγκη να επιχειρσουμε μια σνθεση διαφορετικν ρευμτων και ευαισθησιν, μια υπρβαση του ιδεολογικο κατακερματισμο και της μονοθεματικτητας που χαρακτηρζει τα ελληνικ ιδεολογικ ρεματα. Η σγκραση της εθνικς, κοινωνικς και οικολογικς διστασης των προβλημτων που αντιμετωπζει ο σγχρονος κσμος αποτελε ατημα ζως θαντου για την Ελλδα. Δεν εναι δυνατ σε βθος μεταβολ, σε οποιονδποτε τομα της κοινωνικς και πολιτιστικς μας ζως, χωρς καθολικς, επαναστατικο χαρακτρα, μετατροπς της ελληνικς κοινωνας.
Δεν εναι δυνατ να υπερασπσεις την εθνικ ανεξαρτησα χωρς μια οικονομα μη παρασιτικ και παραγωγικ. μως μια ττοια οικονομα προποθτει να μοντλο ανπτυξης σε απ’ ευθεας αντθεση με το παγκοσμιοποιημνο καταναλωτικ πρτυπο. Η ελληνικ οικονομα κατ συνπεια μπορε να ειναι αυτνομη, στω σχετικ, μνο σε συνθκες ανατροπς της αχαλνωτης παγκοσμιοποησης. Το διο ισχει με την ανπτυξη της ιδιοπροσωπας μας: Χρειαζμαστε το αγκστρωμα στην παρδοση για να το μεταβλλουμε σε πρταση για το μλλον. Η παρδοση πρπει να γ­νει λπασμα για την ενεργοποιηση ρηξικλευθων και πρωτοπρων προτσεων. Διαφορετικ, μεταβλλεται σε ανσχυρο φολκλρ.
Σμερα εναι ανγκη να κνουμε να ιδεολογικ λμα προς τα εμπρς. Να μετασχηματσουμε τη συνεδηση της ταυττητας σε πργραμμα που θα υπερβανει τη σχιζοφρενικ αντφαση εθνομηδενιστικο κοσμοπολιτισμο και αφρητου επαρχιωτισμο, στην οποα μας χουν οδηγσει ελτ χωρς συνεδηση και γνση του διου του ιστορικο σματος της χρας, ως την αναγκαα βση για την οποιαδποτε αππειρα ανρθωσης. Γι’ αυτ και μπορον τσο νετα να ξεπουλνε τα πντα, απ τη Μακεδονα, την Κπρο, τη Θρκη… μχρι την ελληνικ γλσσα και την… Αμφπολη, γιατ ακριβς δεν χουν συνεδηση πως μνο πνω σε αυτ μπορε να στηριχθε η τελευταα μεγλη αππειρα του ελληνισμο για ναν εκσυγχρονισμ στηριγμνο στην παρδοσ του.