The strong voice of a great community
2019

Η αυτοκρτωρ Τουρκα

Χρστος Γιανναρς

Υπρχει η Τουρκα των εφημερδων, των καθημερινν Ειδσεων, της πολιτικς αρθρογραφας. Μια χρα επιδεικτικ ανυπτακτη στη στοιχειδη λογικ της «καλς γειτονας» των διεθνν καννων συνπαρξης κρατν. Χρα που συνεχς απειλε, διεκδικε γη και θλασσα γειτνων της. Απληστη, εμφανζει την αυθαιρεσα της σαν δικαωμα που το αντλε απ το πληθυσμικ και εδαφικ της μγεθος. Σφαγασε λαος ιστορικος, βαρνεται με τη γενοκτονα Ελλνων, Αρμνιων, Κορδων, ξερζωσε, απ τα εδφη που σφετερστηκε, πανρχαιους πολιτισμος – εναι σως ο λας με τα περισστερα «εγκλματα κατ της ανθρωπτητας».
Υπρχει και η εικνα που δνει σμερα η Τουρκα στους επισκπτες της, σε εκατομμρια τουρστες κθε χρνο. Εικνα μιας χρας που σφζει απ δημιουργικτητα, αναπλθεται ολκληρη με ρυθμος πυρετδεις τεχνολογικο και οργανωτικο εκσυγχρονισμο: Πολλαπλς γφυρες για τη σνθεση του ελχιστου ευρωπακο με το μεγλο ασιατικ τμμα της, υποθαλσσια τονελ, υπερσγχρονο οδικ δκτυο, συστοιχες παντο ουρανοξυστν, να ακραα φιλδοξο καινοργιο αεροδρμιο στην Ιστανμπολ. Οπου η αρχιτεκτονικ του τερστιου κεντρικο οικοδομματος παραπμπει αφαιρετικ στη λεπτουργημνη κομψτητα της οθωμανικς αραβουργας (–εναι σκτη μελαγχολα και ντροπ η σγκριση με το απρσωπο «Ελευθριος Βενιζλος» στη φωτοχυσα της Αττικς: να ουδτερο γερμανικ κατασκεασμα που θα μποροσε να χει χτιστε οπουδποτε, απ τη Σκανδιναβα ως τα εμιρτα του Κλπου, χωρς χνος «ταυττητας», δηλαδ σχσης με τη γη και την Ιστορα της – νειδος ανλογο με το Μουσεο της Ακρπολης του Ελβετο Tschumi).
Η πλατεα του Ταξμ, ομφαλς της Πλης, ριζικ μεταποιημνη, κυριαρχεται απ να μοντρνας αρχιτεκτονικς τζαμ, πολυμερισμνο σε χρους εκθσεων και εκδηλσεων. Η υπερμοντρνα Τουρκα, κολλημνη συντηρητικτατα στο Ισλμ, συνταιριζει την κατφαση της πιο σγχρονης τεχνικς και αισθητικς με την πιο στεγνωμνη και αφιλοσφητη θρησκευτικτητα. Μνο (σως) για να διασσει ειδοποι διαφορ συλλογικ απ τον εμπορευματοποιημνο πολτ της παγκοσμιοποησης.
Ολοφνερα οι Τορκοι εναι λας περφανος γι’ αυτ που εναι, χουν τον αρα της καχησης για την ιδιαιτερτητ τους. Γι’ αυτ και προσλαμβνουν το αλλοδαπ καινοργιο σαν δικ τους εντπιο, χι σαν δνειο. Οργαννουν τον κοιν τους βο με την τελευταα λξη της τεχνολογας που γννησε ο ατομοκεντρισμς του «Διαφωτισμο», αλλ συνοδεουν την πρσληψη με πεισματικ εμμον στα εξωτερικ τουλχιστον σημανοντα της «εθνικς» (κοινωνικς) συνοχς: Μια θλασσα απ σημαες με την ημισληνο παντο και αναρθμητους μιναρδες με στεντρειες προσευχς λαρυγγδους μεγαφωνας.
Εναι ο τρπος τους για να δηλσουν τι προσλαμβνουν τη Δση και τα «φτα» της, μως χι τον μηδενισμ της και συνοδ τον αμοραλισμ. Δεν εξρτησαν ποτ οι Τορκοι τον εκσυγχρονισμ τους απ τη μεταφυσικ, η θρησκευτικτητ τους εναι πντοτε υπηρετικ της εξουσιαστικς ισχος. Τρφει η θρησκευτικτητα και ο εθνικισμς τους τη συλλογικ τους αυτοπεποθηση, πως τρεφε κποτε την αυτοπεποθηση των υπδουλων Ελλνων ο πολιτισμς τους. Ττε που οι Ελληνες δεν εχαν δικ τους, νεωτερικ εθνικ κρτος, αντλοσαν ταυττητα απ τη συνχεια της γλσσας τους, την ιστορικ τους συνεδηση, τις τχνες τους, τα πανηγρια και τις γιορτς τους – τη μεταφυσικ της ελευθερας, χι της αναγκαιτητας. Αντλοσαν απ θησαυρσματα μακραωνης αρχοντις. Ηταν υπδουλοι και μως ρχοντες.
Η εικνα που δνει σμερα η Τουρκα στον επισκπτη, εναι εικνα λαο που πιστεει στον εαυτ του. Επειδ θλει να εναι αυτ που εναι, μπορε και να προσλβει οτιδποτε απ οπουδποτε, χωρς τον μιμητισμ του μειονεκτικο και ανασφαλος. Οι Ελληννυμοι σμερα θλουμε να γνουμε οπωσδποτε κτι λλο απ αυτ που εμαστε – «να γνουμε επιτλους Ευρωπαοι, για να γνουμε νθρωποι» διακρυττε αδστακτα ο «εθνρχης» μας Καραμανλς, μηδενς αντιλγοντος. Και νας λας που ποθε διακας να γνει κτι λλο απ αυτ που εναι, δεν επιβινει ιστορικ, χει τελεισει.
«Να γνουμε Ευρωπαοι, αποδεχθηκε, σαρντα χρνια τρα, τι σημανει για τους πολλος: να εμαστε λοι διορισμνοι στο Δημσιο, αργσχολοι υπλληλοι και πρωροι συνταξιοχοι, και η Ευρπη να μας τρφει με δνεια και με «πακτα» στο διηνεκς. Να το παζουμε απτριδες, «διεθνιστς», «αντικρατιστς», «αναρχικο» ανυπτακτοι σε συμβσεις και σμβολα, αλλ η πατρδα, που αρνομαστε, θλουμε να πειθαρχε στις αρχς του ευρωπακο Διαφωτισμο και να σβεται σαν «ατομικ μας δικαωμα» στη σαδιστικ παρνοια.
Ενας λας που θλει να εναι κτι λλο απ αυτ που εναι, δεν μπορε να επιβισει ιστορικ, χει τελεισει. Ο,τι δικ μας το μεταποισαμε σε φολκλορικ κιτσαρι για τους τουρστες σε χλεη για τον «σκοταδισμ» που κομζει η κακφημη πια λξη «φιλοπατρα». Αν θλαμε να ξρουμε αυτ που εμαστε και το εκτιμοσαμε, δεν θα παραδναμε την παιδεα των παιδιν μας στον εφιλτη της αγραμματοσνης και της συμπλεγματικς μονομανας των «προοδευτικν» υπουργν Παιδεας – ποιο κμμα κι αν κυβερνει.
Θα διδασκμασταν τα Αρχαα Ελληνικ ως πρτη γλσσα. Τα μαθηματικ ως γλσσα, χι ως χρηστικ «εργαλεο». Η μουσικ θα ταν ο τρτος πυλνας της σχολικς μας κατρτισης. Το κρατικ διοικητικ μας σστημα θα εχε αφετηρα και ξονα την αυτοδιαχειριζμενη κοιντητα. Θα ζωντανεαμε την κοινοτικ (χι συμβσεων) λειτουργα του Δικαου. Θα προσλαμβναμε οτιδποτε απ οπουδποτε με κριτριο την κοινωνα των σχσεων, χι την «αξιωματικ» ορθτητα.
Τι ταν οι Τορκοι και τι γιναν. Τι μασταν οι Ελληνες και πς μας καταπνει η ευτλεια.
Καθημεριν