The strong voice of a great community
2020

Επικνδυνοι οι καιρο, επιβλλουν εθνικ εντητα

Γιννης Σιδρης

Οι εποχς φρνουν τις δικς τους ανγκες και επαναφορτζουν ννοιες που απαξιθηκαν και θεωρθηκαν ξεπερασμνες. πως αυτ του κρτους που για ορισμνες πλευρς ταν μνο καταπιεστικς μηχανισμς της οικονομικς ελευθερας, για λλες ργανο στην υπηρεσα των κυραρχων τξεων, και για λλες μηχανισμς καταπεσης της ανθρπινης ελευθερας.

Ως να σημεο οι θεωρες αυτς χουν δσεις αλθειας, η κθε μα απ τη δικ της οπτικ.

Εξαιτας μως της εξ ανατολν απειλς, αλλ και της πανδημας, επαναπροσδιορζεται και η σχση με το κρτος. να οργανωμνο κρτος συγκροτε τις υποδομς για να προσφρει δο πολυτιμτερα αγαθ: Υγεα και Ασφλεια. Το κρτος ξαναβρσκεται στο επκεντρο: Το κρτος ως νοσοκομεο, το κρτος ως νοπλες δυνμεις, το κρτος ως παροχ εμβολου, και ακμη -αυτ που και το ΔΝΤ ανακλυψε τελευταα λγω πανδημας - το κρτος ως δημσιες επενδσεις. 

Στην κρσιμη στιγμ της ιστορας, το 40, ασχτως ποιος ταν στη κορυφ, το κρτος γινε καταφγιο εθνικς εντητας. Και τρα κυβρνηση και αντιπολτευση θα πρπει να προσαρμοστον σε αυτ το πνεμα, στω και με μικρ χρονικ ορζοντα, στω και αναγκαστικ, γιατ οι επμενοι δο - τρεις μνες σως καταστον ιστορικο. Πανδημα και Τουρκα δνανται να εκτροχιαστον. Εξ αυτο προχει η δημοκρατικ εντητα, μσα απ τις αντιθσεις τους (η ιστορα λλωστε διδσκει τι οι τραγωδες δεν καταγρφονται σε περοδο ηρεμας και ομαλτητας, αλλ σε δσκολες, σε κρυθμες εποχς, σαν αυτς που βινουμε τρα).

Θα εμαστε μνοι μας  

Δεν ξρουμε αν χουν καταρρεσει αυτ που θεωρθηκαν δεδομνα μσα στην ψη της ικανοποησης για την πτση του «υπαρκτο», τι δηλαδ επλθε «το τλος της ιστορας». Εναι δουλει των διανοητν να τα ξεψαχνσουν. Γνωρζουμε μως τι στη γειτονι μας, στην Ανατολικ Μεσγειο, θα υπρχουν κρτη που θα αναζητον επκταση των πρων τους εις βρος λλων, και κρτη που θα αμνονται για την υπερσπισ τους. Και θα υπρχουν και λαο που θα εμφορονται απ διαχρονικος μθους, οι οποοι γνονται κινητριοι δημεγρτες περιπετειν και αματος (το πθαμε και μεις με τη «μεγλη ιδα»)  

Μρα που εναι, με μνμες δξας του Αλβανικο πους, δεν θα αναφωνσουμε, πως ο εκ των μεγστων ποιητν μας, «Ελευθερα, Ελληνες μες στα σκοτειν δεχνουν το δρμο». Οτε εμαστε ταλαντοχοι γραφιδες να γρψουμε για το διο πος εμπνευσμνα κεμενα πως οι μεγλοι Παλαμς, Σικελιανς, Δροσνης, Μυριβλης κ.α.: «Οι λληνες δσαμε, στην ιταμ αυτ αξωση της φασιστικς βας, την απντηση που επβαλαν τριν χιλιδων παραδσεις, χαραγμνες βαθι  στην ψυχ μας, αλλ και γραμμνες στην τελευταα γωνι της ιερς μας γης, με το αμα των μεγαλτερων ηρων της ανθρπινης ιστορας».

Απλ και πεζ, λμε τι η γεωγραφα μας μας χει ορσει σταυροδρμι και σνορο της Δσης – ανατολικο δεσποτισμο. Και αυτ ορζει τη μορα μας. Δεν αποκλεεται να αναγκαστομε να επαναλβουμε αυτ που νομζαμε τι εχαν τελεισει και ανκαν πλον στις παρωχημνες, ματοβαμνες σελδες της ιστορας: Τη θυσα της ζως μας για την ελευθερα της πατρδας.

Η συγκυρα επαναπροσδιορζει και κακοπαθημνες ννοιες πως αυτ του πατριωτισμο που κατασυκοφαντθηκε ως εθνικισμς, της εθνικς ταυττητας ως αυτογνωσα του «συνανκειν», του διεθνισμο που μπορε να κατατενει στην αρνησιπατρα.

λα αυτ εναι λογικ να υπκεινται στο βσανο της κριτικς, να αποτελον πεδο ιδεολογικς αμφισβτησης, και συχν καφενβιου σαρκασμο στα social media. 

Ωστσο θα εκλεψουν, εφσον συμβε αυτ που περιγραψε η γνωστ ρση του Γεωργου Παπανδρου το 1960 στον Αμερικαν Πρεδρο Λντον Τζνσον:  «Εν η Τουρκα ανοξει την πρτα του φρενοκομεου, εμαστε υποχρεωμνοι να εισλθωμεν».

Η Ελλδα δημιουργε τις αναγκαες συμμαχες.  Χθες ο ΥΠΕΞ Νκος Δνδιας χαρακτρισε «υποσχμενη» την στρατηγικ συνεργασα κατ τις κοινς δηλσεις με τους ομολγους του της Κπρου και του Ισραλ Ν. Χριστοδουλδη και Γκμπι Ασκενζι, στο πλασιο της τριμερος. Ο Ρσος ΥΠΕΞ Σεργκι Λαβρφ αναγνρισε ως αναφαρετο το δικαωμα της Ελλδας στην επκταση των χωρικν της υδτων στα 12 μλια.

Ο Μακρν, και για τα συμφροντα της χρας του, εναι διαχρονικς υποστηρικτς μας. Χθες δια στματος υπουργο Εμπορου Φρανκ Ριστρ γινε γνωστ τι θα ζητηθε στο επμενο Ευρωπακ Συμβολιο η Ευρπη να λβει αποφσεις προκειμνου να ενισχσει την ισορροπα δυνμεων με την Τουρκα.

Η μεγαλομανς παραβατικτητα Ερντογν  αποθαρρνει ακμη και τις επιφυλακτικς απναντι στην Ελλδα χρες, πως η Ισπανα και η Ιταλα. Απομνει προς το παρν η «μαρη τρπα» της Γερμανας.

λα αυτ εναι πολτιμο διπλωματικ κεφλαιο. Αλλ «εν η Τουρκα ανοξει την πρτα του φρενοκομεου, θα εμαστε υποχρεωμνοι να εισλθωμεν», αλλ να χουμε συνεδηση και απφαση τι θα εισλθωμεν μνοι. Κανες δεν θα στελει τα παιδι του να πεθνουν για χρη μας.