The strong voice of a great community
2020

Πλεμος; Τρξε να σηκσεις τα λεφτ απ την τρπεζα...

Επ τη ευκαιρα της Εθνικς Επετεου του «ΟΧΙ», που πλησιζει, θα ακουστον και πλι οι διο τετριμμνοι «δεκρικοι», περ ομοψυχας και ομονοας του ττε λαο, θα τα περδικλσουν οι «αριστερο» με την εθνικ αντσταση, θα καρυκευτον τα μηνματα «της πολιτικς και πολιτειακς ηγεσας» και με ολγον κορωνο και θα... σβσουν τα φτα.

Βεβαως θα διατρανωθε και η κοσμοξκουστη αποφασιστικτητα των πολιτικν, να υπερασπιστον τα κυριαρχικ μας δικαιματα ναντι της Τουρκας, η οποα αλωνζει ανενχλητη το Αιγαο.

Θα πρτεινα φτος να πρωτοτυπσουν και, αντ για τα χιλιοειπωμνα διαγγλματα, να διαβσουν το τι μαθανουν τα Ελληνπουλα στα σχολεα για το «Σαρντα».

 Εμαι δσκαλος της Ε’ Δημοτικο. Στην σελδα 44 του α’ τεχους του βιβλου Γλσσας, περιχεται κεμενο-επκαιρο για την επτειο. Οπτε ο πρωθυπουργς της χρας, μπορε να αναγνσει το κεμενο που διδσκονται τα Ελληνπουλα, «για να νισουν περφανα για τον ηρωισμ της γενις του ’40, για την πατρδα μας»:
«Συμπολτες μου». (Αν προσξουμε δεν χρησιμοποιε πια την παραδοσιακ προσφνηση «Ελληνδες, λληνες», αλλ το αριστο «συμπολτες μου». Εναι ντροπ και δεχνει το προσκνημ τους στην δημογραφικ αλλοωση που μας επβαλλε η νεοταξικ δυσωδα). Θα ακουστον, λοιπν, τα παρακτω, «αντξια της μεγαλειδους θυσας του λαο μας»:

«Η Ιταλα, συμπολτες μου, την 28η Οκτωβρου του 1940, μας κρυξε τον πλεμο! Κι εμες πγαμε στα υπγεια και κρυφτκαμε». (Ο ττλος)

Οι οικογνειες της εποχς, εκενης ταν κουσαν τις σειρνες, τρομαγμνες και... λερωμνες απ τον φβο τους, πανικοβλθηκαν. Σας μεταφρω μια εικνα, σμφωνα με το σχολικ βιβλο.

Κποια στιγμ γρισε ο μπαμπς στη μαμ και της επε πως θα τρξει στην τρπεζα να σηκσει λεφτ. Δεν χουμε δραχμ, επε κι φυγε τρχοντας στη σκλα...

ταν ο μπαμπς γρισε απ την τρπεζα λερωμνος πολ και σκισμνος και χωρς το καπλο του, επε τι η τρπεζα ταν κλειστ και δεν μπρεσε να σηκσει λεφτ. Ττε πγαμε σ’ να υπγειο, στης κυρας Γιαννοπολου, γιατ το σπτι της χει υπγειο και το λιακωτ της εναι τσιμεντνιο και δεν μπορον να το τρυπσουν οι μπμπες. Και ο μπαμπς πρε στην αγκαλι του τον αφηγητ, παιδ μικρ και του επε:
-κη, απ σμερα θα γνεις ντρας. Και ο κης, εμπνεμενος απ την γενναιτητα του πατρα του, απντησε:
Εγ ττε φοβθηκα πρα πολ, γιατ δεν θελα να γνω σμερα ντρας...».
 (Πριν σχολισω να τονσω τα εξς: λοι οι ειδικο επιστμονες που ασχολονται με την γλσσα και την διδακτικ της, γνωρζουν τι δεν υπρχουν αθα παραμυθκια και τι κθε γλωσσικ κεμενο, ακμα και να πρβλημα μαθηματικν, προγει συγκεκριμνες αξες και στσεις ζως). 

Ας προσξουμε τρα πουλα μηνματα που κρβονται στο προδοτικ κεμενο.

Πρτον: Κρυφτκαμε στα υπγεια. Δηλαδ, δειλα, ηττοπθεια, αφιλοπατρα, καλλιργεια στα μικρ παιδι αισθματος υποταγς και υποτλειας στους εχθρος μας. Οι Τορκοι αλυχτον, σως κληθε ο λας να υπερασπιστε σια και ιερ, μως εμες, θα κρυφτομε στα υπγεια και θα γλιτσουμε. Η αντσταση στα... υπγεια σζει πατρδες και χι το «Ελευθερα Θνατος».

Δετερον: Τρχει ο πατρας, πρτη του σκψη και αντδραση στο κουσμα του πολμου, στην τρπεζα «να σηκσει λεφτ». Υπρχει μια συγκινητικτατη φωτογραφα της εποχς. Μια μαυροφορεμνη μνα, η Ελληνδα που ανθρεψε λεβντες, αποχαιρετ τον στρατιτη γιο της, βζοντς τον να φιλσει την εικνα του στρατιτη του Χριστο, του η-Δημτρη. Μσω του σχολικο κειμνου εξευτελζεται η ελληνικ οικογνεια, ο θεσμς του πατρα, συκοφαντονται οι 14.000 περπου ρωες, που δεν τρεξαν στις τρπεζες, αλλ στις αετορχες της Πνδου για να πεθνουν -και χι να σκοτσουν- για την πατρδα. Και ββαια προβλλεται, χι η αρετ της φιλοπατρας, αλλ η λπρα της ψυχς, η φιλαργυρα.

Τρτον: Εγ ττε φοβθηκα πρα πολ, γιατ δεν θελα να γνω σμερα ντρας...

Βεβαως, γιατ οι πραγματικο ντρες στρατεονται και πολεμον! Εν σοι δεν θλουν να γνουν ντρες, παρνουν να Ι5 (γιτα πντε) χαρτ απλυσης εξαγορζουν την θητεα τους και σπεδουν σαν λαγο στα υπγεια και σε τα κοριδα να κατασκοτνονται για την τιμ της θνους! Αν προβλλεις το αντρικ πρτυπο, κινδυνεεις απ τις «κυρακατνες» της πολιτικς ορθτητας να κατηγορηθες για... σεξισμ.
νας πρωθυπουργς που θα απευθυνταν στους λληνες και τις Ελληνδες και χι στους συμπολτες του, θα διβαζε, την ημρα της 28ης, αυτ που δισωσε ο Στρατς Μυριβλης.

Στον πανηγυρικ λγο που εκφνησε στην Ακαδημα Αθηνν, στις 27 Οκτωβρου του 1960, μεταξ των λλων σπουδαων ανφερε και να συγκλονιστικ γεγονς, που διαδραματσθηκε, χι «στο δισελο της Ιστορας» (Βρεττκος), αλλ στα μετπισθεν, που ο απλεμος πληθυσμς της πατρδας μας, συναγωνιζταν την ανδρεα των μαχητν. Το μεταφρω:

«Εχε οργανωθ, κατ τη διρκεια του αγνα υπηρεσα μεταγγσεως αματος, απ’ τον Ερυθρ Σταυρ της Ελλδος. Εχα και να φλο γιατρ, σ’ αυτ την υπηρεσα, λοιπν πγαινα κπου-κπου να τον δω και να τα πομε. Ο κσμος καμε ουρ κθε μρα για να δση το αμα του για τους τραυματες μας. ταν εκε νοι, κοπλες, γυνακες, μαθητς, παιδι που περμεναν τη σειρ τους. Μια μρα, λοιπν, ο επ της αιμοδοσας φλος μου γιατρς, εδε μσα στην σειρ των αιμοδοτν που περμεναν, να στκεται και να γεροντκι.
-Εσ, παππολη, του επε ενοχλημνος, τι θλεις εδ;
Ο γρος απντησε δειλ:
-ρθα κι εγ, γιατρ, να δσω αμα.
Ο γιατρς τον κοταξε αυστηρ με απορα και συγκνηση. Ο γρος παρεξγησε το δισταγμ του. Η φων του γινε πιο ζωηρ.
-Μη με βλπεις τσι, γιατρ μου. Εμαι γερς, το αμα μου εναι καθαρ, και ακμα ποτς μου δεν αρρστησα. Εχα τρεις γιος. Σκοτθηκαν και οι τρεις εκε πνω. Χαλλι της πατρδας. μως μου επαν πως οι δο πγαν απ αιμορραγα. Λοιπν, επα στη γυνακα μου, θα ‘ναι κι λλοι πατερδες, που μπορε να χσουν τα παλληκρια τους, γιατ δε θα ‘χουν οι γιατρο μας αμα να τους δσουν. Να πω να δσω κι εγ το δικ μου. ιντε, πγαινε, γρο μου μο επε κι ας εναι για την ψυχ των παιδιν μας. Κι εγ σηκθηκα κι ρθα». («Η 28η Οκτωβρου 1940», πανηγυρικ λγοι ακαδημακν, επιμλεια Πτρος Χρης, Αθνα 1978, σ. 322).

Ττοιες γενις και με ττοια παιδεα, νικον και σζουν πατρδες...

Δημτρης Νατσις

δσκαλος-Κιλκς – Μλος του ΙΗΑ