The strong voice of a great community
2020

 Το Ισλμ, ο Μακρν, ο Ερντογν και η Ελλδα

Γιργος Καραμπελις

χω επαναλβει αναρθμητες φορς, τα τελευταα χρνια, πως υπρχει να και μνο αποφασιστικ ζτημα που μπορε να επιτρψει μα ανατροπ των σχσεων μεταξ της Τουρκας, της Ευρπης και γενικτερα του χριστιανικο κσμου – δυτικο και ορθδοξου. Και αυτ δεν εναι οι οικονομικς αντιθσεις, πως πολλο φαντζονται.

Πολ σημαντικτερο εναι η μετατροπ της Τουρκας –κτω απ την ηγεσα του Ερντογν– σε διεκδικητ της ηγεσας χι απλς των «μουσουλμνων» αλλ του ισλαμισμο. Και ο ισλαμισμς εναι η διεκδκηση της κυριαρχας των μουσουλμνων πνω στους υπλοιπους πληθυσμος. Στις δυτικς κοινωνες, ιδιατερα μετ την 11η Σεπτεμβρου του 2001 –πως εχε γνει σε να βαθμ και στη Ρωσα μετ τον πλεμο στο Αφγανιστν– ο ισλαμισμς αναδεικνεται σταδιακς ως η κυραρχη εσωτερικ αντθεση των ευρωπακν κοινωνιν. Και αυτ το δημιοργησε η «ανμελη», για να μην πω εγκληματικ, συμπεριφορ των αρχουσν ελτ μπροστ στην ενσχυση των μουσουλμανικν μεταναστευτικν ρευμτων, για λγους αποκλειστικ οικονομικος και εκμετλλευσης ενς φτηνο εργατικο δυναμικο – λγε με Μρκελ και νωση Γερμανν Βιομηχνων.

Συμπεριφορ η οποα παρβλεπε να θεμελιδες γεγονς τι αυτο οι πρσφυγες και μετανστες δεν εναι απλ κρας για τα εργοστσια, αλλ αποτελον φορες ενς πολιτισμικο προτπου. Ενς προτπου που χι μνο δεν εναι συμβατ με εκενο των χριστιανικν χωρν αλλ τενει αναπφευκτα να αποκτσει και επιθετικ, χωριστικ χαρακτηριστικ. Και αυτ καθς η Ευρπη, και στην Ανατολ και στη Δση, βρσκεται σε πληθυσμιακ αλλ και πολιτισμικ και οικονομικ υποχρηση εν το ισλμ ενισχεται με ραγδαους ρυθμος, δημογραφικ και οικονομικ. Οτως λλως, το ισλμ εναι απ τη φση του μα πολιτικ θρησκεα, μια και χει επεκταθε μσα απ τη στρατιωτικ κατκτηση, εν ο Μωμεθ ταν ταυτχρονα προφτης και πολεμιστς, σε αντθεση με τον «αμν του Θεο».

Επομνως, η αποκλειστικ τατιση με μα θρησκεα που διαθτει αυτ τα χαρακτηριστικ οδηγε σχετικ εκολα στην προσχρηση στον ισλαμισμ, ιδιατερα μσα στο «εχθρικ» και στην πραγματικτητα ανεκτικ πεδο του χριστιανικο κσμου και των δυτικν κοινωνιν. Εκε η θρησκεα παει να εναι –αν ταν ποτ στο ισλμ– να απλ ατομικ συλλογικ γεγονς και τενει να μεταβληθε σε πολιτικ ιδεολογα, δηλαδ σε ισλαμισμ. Πολ περισστερο μλιστα ταν ξεπεραστε να ορισμνο πληθυσμιακ εππεδο και συγκροτηθον κοιντητες αρκετ ισχυρς ως ποσοστ του συνολικο πληθυσμο.

Αυτς οι κοιντητες τενουν να αποκτσουν χωριστικ χαρακτηριστικ, πως επεσμανε ο πρεδρος Μακρν, δηλαδ συγκροτον πολιτικο-θρησκευτικς μειοντητες στο εσωτερικ των χωρν υποδοχς. Γι’ αυτ εξλλου και δεν προσομοιζουν καθλου με τα μεταναστευτικ ρεματα λλων λαν και λλων εποχν, πως επ παραδεγματι των Ελλνων, των Ιταλν των Ιρλανδν στις Ηνωμνες Πολιτεες, των Ιταλν, των Ισπανν και των Πολωνν στη Γαλλα τη Γερμανα. Αυτο οι πληθυσμο, ακμα και ταν κρατον μα αναφορ στη χρα προλευσς τους και στις παραδσεις τους, εντσσονται οργανικ στις χρες υποδοχς.

Αντθετα, στη σημεριν συγκυρα, κτι ττοιο εναι αδνατο να συμβε με τους μεγλους μουσουλμανικος πληθυσμος, στους οποους ο ισλαμισμς εκολα μπορε να αποκτσει πρσβαση. Κατ συνπεια, οποιαδποτε σνθεση εκε μπορε να γνει εφικτ μνο απ τη στιγμ που οι μουσουλμανικο πληθυσμο θα πψουν να ορζονται πολιτικο-ιδεολογικ με βση τη θρησκευτικ ταυττητα αποκλειστικ, προνομιακ, και θα ορζονται κατ’ εξοχν με βση τις πολιτικς ευρτερες ιδεολογικς τους αντιλψεις.

Αυτ δη συμβανει εν μρει, λο και περισστερο, μσα στις μουσουλμανικς χρες, που ο ισλαμισμς βρσκεται δη σε υποχρηση, επ παραδεγματι στις χρες που κυριαρχε επ πολλ χρνια, πως στο Ιρν. σο κι αν φανεται περεργο σε πολλος αναγνστες, αρκε να δει καννας τη θεματικ του νου ιρανικο σινεμ.

Εν κατακλεδι, η ιδεολογικ αλλαγ που μπορε να κνει ικανος τους μουσουλμνους να συμβινουν με λλους πληθυσμος, ταν συγκροτον σημαντικς κοιντητες στο εσωτερικ τους, δεν χει ακμα πραγματοποιηθε και προποθτει τη μεωση των μεταναστευτικν ρευμτων και μια γενικευμνη πλη ενντια στα χωριστικ φαινμενα. Και αυτ το καταλαβανουν πλον με οδυνηρ τρπο οι κυβερνσεις και οι ελτ χωρν πως η Γαλλα. Κατ συνπεια, η αντδραση του Μακρν απναντι στον ακραο ισλαμισμ, που τσες και τσες φορς τα τελευταα χρνια χει αιματοκυλσει τη Γαλλα, αποτελε να σημεο τομς για τις ευρωπακς κοινωνες συνολικ.

Πρα απ τις λλες γενικτερες συνπεις του, το συγκεκριμνο γεγονς χει τερστια σημασα για την Ελλδα, καθς ο Ερντογν εμφανζεται ως ο ηγτης του ισλαμιστικο κινματος σε διεθν κλμακα· και, στον βαθμ που οι σουντες μουσουλμνοι αποτελον το 90% του μουσουλμανικο πληθυσμο παγκοσμως, μπορε επξια να διεκδικε αυτ τη θση ναντι του μειοψηφικο σιιτικο ισλμ των μουλδων. Ο Ερντογν, εμφανιζμενος ως ο κατ’ εξοχν υπερασπιστς του ευρωπακο ισλαμισμο, οδηγεται σε μεση αντιπαρθεση με τις ευρωπακς κοινωνες και αυτοαποκλεεται σταδιακ απ την ευρωπακ οικογνεια, που τσο ασγγνωστα και μικρομπακλικα εχε δεχθε να εντξει την Τουρκα στους κλπους της. Επομνως, μα ττοια στση οδηγε αναπφευκτα –βραχυπρθεσμα και μεσοπρθεσμα– σε σγκρουση με την Ευρπη. Και αυτ το γεγονς μπορε να μεταβλει την Ελλδα σε πραγματικ ευρωπακ σνορο, αρκε και η Ελλδα να δεξει πως εναι αποφασισμνη να υπερασπιστε τον εαυτ της και την ευρωπακτητ της.

Αυτ η διαπστωση μας καλε κατ’ αρχς σε μα μεση, εδ και τρα, σμπηξη στρατιωτικς συμμαχας με τη Γαλλα. Παρλληλα, μπορε να απαντσει και σε λους εκενους που θεωρον την εσοδο μουσουλμανικν μεταναστευτικν ρον στην Ελλδα ως «ευκαιρα» ετε οικονομικ ετε –κουσον, κουσον– ακμα και «πολιτισμικ».

Εν η Γαλλα αντιμετωπζει αυτ τα προβλματα, ευρισκμενη στο κντρο της Ευρπης, κατανοομε τ μπορε να σημανει για την Ελλδα μια ττοια εξλιξη, μια προοσα ενσχυση μουσουλμανικν πληθυσμν κτω απ την αιγδα του ισλαμισμο της Τουρκας. Εξλλου, δη, σημαντικς αραβικς χρες, πως η Αγυπτος, με πλειοψηφικ μουσουλμανικ ταυττητα, απορρπτουν τον ισλαμισμ των Αδελφν Μουσουλμνων και του Ερντογν και συμμαχον μλλον με την Ελλδα.