The strong voice of a great community
Μρτης 2017

Το προδομνο  ‘21

Γονυπετες και πλι, οι που της γης λληνες, τιμον τη μνμη εκενων που με τις προσωπικς τους θυσες, με αγνες, αμα, και τλος με τη ζω τους, σπειραν το σπρο της λευτερις και ανεξαρτησας της σγχρονης Ελλδας. Επτ χρνια επαναστατικο αγνα, κστισαν  στον καταπιεσμνο ραγι των τεσσρων αινων δουλεας, καταπεσης και βαρβαρτητας, την απλυτη καταστροφ της πατρικς του γης. φησαν δε πσω τους μνον ερεπια, καμνη γη και τα συντρμμια των σπιτιν, “φρο τιμς” στη καταστρεπτικ μανα του κατακτητ. Ενς κατακτητ, που δεν μποροσε ποτ να φανταστε τι μια χοφτα ξυπλητοι και εξαθλιωμνοι εξ αιτας των απνθρωπων πολιτικν που εφρμοζε, ραγιδες,  θα μποροσαν να αντισταθον στις βρβαρες ορδς των ασκεριν της αυτοκρατορας του. Και μως, σαν απ θαμα, το αδνατο γινε δυνατ και το νειρο γενεν τελικ γινε πραγματικτητα. “Δεν χουμε κρτος, αλλ μως θα κνουμε”, ταν τα λγια του μπουρλοτιρη Κανρη ταν του επαν τι η απδειξη που δινε για τα τρφιμα που εχε ζητσει απ τους Αυστριακος δεν εχε αντκρισμα, παξ και δεν υπρχε κρτος. ”Δεν χουμε κρτος, συμφνησε εκενος ο ατρμητος πολμαρχος, αλλ μως θα κνουμε”. Και πως το επε, καναν. ταν τσος ο πθος και η πστη στην ανγκη της δημιουργας μιας ελεθερης και ανεξρτητης Ελληνικς πολιτεας, που οι γγαντες εκενοι δθηκαν σκλβοι στο ραμα της Λευτερις, χωρς να υπολογσουν τη ζω τους μα οτε και την περιουσα τους. Μιας πολιτεας  που θα συνχιζε τη διαχρονικ ιστορα, πολιτισμο και του φωτεινο πνεματος, των τεχνν και της εξψωσης του ανθρπου επ αινες. Ας λογισθομε  λοιπν τα αισθματα του “μπουρλοτιρη”, ταν σαν υπουργς των στρατιωτικν της νεδμητης Ελλδας, δχθηκε στο γραφεο του τον Αυστριακ που εχε στα χρια του την απδειξη και εμφανστηκε στον υπουργ ζητντας του να τιμσει την υπογραφ του και  εκενος αφο πρε την απδειξη που εχε υπογρψει ο διος, διταξε να φρουν το αντστοιχο ποσ, δδοντας δε τα χρματα δλωσε στον Αυστριακ: “Αυτο εμαστε εμες οι λληνες, επαμε τι θα κνουμε κρτος και το κναμε.” Απλ λγια, μεστ νοημτων. Κρβουν μσα τους λο το μυστριο της διαχρονικς παρξης της φυλς και του πολιτισμο της. Το πνεμα και την ννοια της σκψης, της αρετς και της φιλοσοφας του λληνα. Και ταν αργτερα, στην εθνικ συνλευση του νεδμητου κρτους, οι πολμαρχοι του αγνα και απελευθερωτς της ελληνικς γης, ρχισαν να ερζουν για το ποιο βιλατι θα παιρνε ο καθνας τους,  λθε και πλι ο “γιος του αγνα της εθνικς παλιγγενεσας” ο στρατηγς Μακρυγιννης, για να εκφρσει τη σημασα του αγνα για την επιτυχα του οποου χιλιδες εχαν δσει τη ζω τους, και λοι σχεδν χασαν τα σπτια και το βις τους, με την περφημη φρση  “τι Μπραμης, τι Ζαμης. ” Ποια η διαφορ  της  νεδμητης πολιτεας, εν διατηροσε το παλαι και ξεπερασμνο κοινωνικ σστημα των Βυζαντινν και των διαδχων τους Οθωμανν. Αναμφισβτητα δε αυτ, ταν το ραμα για τη δημιουργα του νετερου Ελληνικο κρτους. να ραμα το οποο, δυστυχς, δεν κατρθωσε ποτ να πραγματοποιηθε στα 196 χρνια της παρξης του, δεδομνου τι οι ιστορικς μας παθογνειες συνχισαν να ταλαιπωρον και την σημεριν νετερη πολιτεα. Ας μας επιτραπε στο σημεο αυτ να κνουμε μια αναφορ στον μεγλο Περικλ των Αθηνν, μιλντας στους Αθηναους πολτες της εποχς του δλωσε ξεκθαρα τι η διοκηση “εχε ανγκη χρημτων και χωρς αυτ δεν θα μποροσε να γνει τποτα”, (Δει δε χρημτων…..ουδν εστ γενσθε). Σμφωνα λοιπν με τις ιστορικς πηγς οι Αθηναοι εχαν να ειδικ ταμεο το οποο χρηματοδοτοσε τις ανγκες των οικονομικ αδναμων πολιτν να παρακολουθον θατρο και κθε λλη μορφ ψυχαγωγας. Υπρχε μως ειδικ διταξη η οποα απαγρευε στους κυβερντες να χρησιμοποισουν τα χρματα αυτ για διαφορετικος σκοπος, ακμα και εν κινδνευε η ελευθερα της πλης, με τμημα τη ποιν του θαντου για τους παραβτες. Και ο Περικλς, ταν φυσικ να μην τολμσει να παραβε το νμο, με απτερο αποτλεσμα την ττα των Αθηναων κατ τον τριακονταετ πλεμο και την καταστροφ της Αθηνακς ηγεμονας. Ας μην μας εκπλσσει λοιπν το γεγονς τι επ επτ ολκληρα χρνια η διοκηση του Εθνικο κντρου υπσχεται αλλαγς δομικς του κοινωνικοοικονομικο συστματος της χρας, τη κατργηση του πελατειακο, σπταλου κρτους, την εξλειψη της διαφθορς, τη προθηση νομοθεσας για την οικονομικ ανπτυξη προκειμνου να οικοδομηθε μια να Ελλδα. Μια Ελλδα σγχρονη, ικαν να αντιμετωπσει τις προκλσεις των ημερν μας, πλην μως οι υποσχσεις της αυτς, ουδποτε χουν βρει κποια εφαρμογ. Οι αιτες; απλς. Οι οργανωμνες Συντεχνες, τα Συνδικαλιστικ συμφροντα και οι εργατοπατρες. Ακριβς οι διοι υπατιοι  που ευθνονται για τη παρακμ και πτση του Βυζαντου και της Βασιλεουσας. Το λυπηρ εναι, τι εν κινδυνεει αυτ η δια παρξη μας ως ελεθερου λαο και ανεξρτητου κρτους, το μνο που μας ενδιαφρει εναι πως θα διατηρσουμε το προνμια μας, ετε εμαστε φαρμακοποιο, ταξιτζδες, ιδιοκττες φορτηγν και λεωφορειοχοι, απ τη μια, καθς επσης και τι καννας μας απολτως δεν εννοε να χσει τη εργασα του στο δημσιο, σχετα με το εν και κατ πσον αυτ  χει τους πρους, την οικονομικ  δυναττητα καταβολς της μισθοδοσας. σο για τις μεγλες λακς ομδες των συνταξιοχων και των εργαζομνων, παραμνει η δια απατηση εκενη του “κοινωνικο τουρισμο”, η υποχρωση, με λλα λγια, του υπ πτχευση δημσιου ταμεου να στλνει σε διακοπς, δο φορς το χρνο, καλοκαρι και χειμνα !!!, λους εκενους που απαιτον απ τους βουλευτς τους να τους στελουν με ξοδα του δημοσου σε “ταξιδκι αναψυχς”, εν το κρτος αδυνατε να ανταπεξλθει στις υποχρεσεις του προς τους δανειστς του, και ακμα στους κοινωνικ αδναμους οι οποοι χουν προ πολλο γνωρσει και ζουν  στον αστερισμ της ανχειας και απελπισας.
Και για λα αυτ, ββαια, ευθνονται οι δανειστς μας, η “καταραμνη Τρικα”, οι “τοκογλφοι της Ευρπης.” Εκενοι που οι διοι δανεζονται χρματα με επιτκια μεγαλτερα εκενων που μας δανεζουν. Ωστσο για μας εναι τοκογλφοι. Και ταν τελικ με την εφαρμογ απλπιδων πολιτικν κατορθνουμε να δημιουργσουμε κποιο πλεονασματικ ταμεο, ττε δημιουργεται το μεγλο ερωτηματικ, ποιος θα πρπει να εναι ο αποδκτης του ευεργετματος απολαβς του. Ξαφνικ φανεται τι παθανουμε αμνησα. Ξεχνμε τι το δημσιο χρος της χρας χει ξεπερσει το 320 δισεκατομμρια, να ποσ το οποο απ μνον του καταδικζει στην απγνωση και τη φτχια, εν παρλληλα στερε τη χρα απ κθε προοπτικ οικονομικς ανπτυξης, με λες τις βαρις επιπτσεις πνω σε ολκληρες γενις Ελλνων του μλλοντος. Παρ’ λα αυτ, ωστσο, σκοτωνμαστε ποιος θα εναι ο λπτης των κρατικν παροχν του “κοινωνικο αυτο βοηθματος”. Το χειρτερο μως εναι τι η αιτα λων αυτν των παθογενειν, δεν χει να κνει τποτα με τον λα, αντθετα δε, εναι και πλι δημιοργημα της ρχουσας τξης..
 “Οι αποφσεις  μας απ το παρελθν, αποτελον τη βση και τους αρχιτκτονες για την μελλοντικ μας ανπτυξη” , υποστηρζει ο μεγλος των Ιταλικν γραμμτων Δντης, και στο σημεο αυτ πιστεω τι οφελουμε να συμφωνσουμε. Για 196 Χρνια τρα, ελεθερου βου, μθαμε να ζομε υπολογζοντας στις κοινωνικς παροχς ενς αναιμικο οικονομικ κρτους, το οποο δανεζεται με υπρογκους τκους, προκειμνου να εξασφαλσει με τις παροχς του την παραμον στην εξουσας  των διων πολιτικν οικογενειν, οι οποες την ασκον σχεδν απ την περοδο της ανεξαρτησας του μχρι σμερα καλυμμνες με το μανδα των καννων της “δημοκρατικς διακυβρνησης”. Μπως εναι ψματα τι απ την εποχ του “μεγλου” Λευτρη Βενιζλου, πολλο ψηφοφροι  δεχντουσαν πενντα δραχμς “βοθημα” προκειμνου να ψηφσουν τον “εθνρχη”. Μπως μως διαφρουν σε κτι οι τελευταες δεκαετες των κυβερνσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, και ΣΙΡΙΖΑ που οδγησαν τη χρα στα σημεριν της χλια ανυποληψας και τις μεγλες λακς μζες στην απγνωση.
Το χειρτερο δε  εναι τι κτω απ αυτς τις ευτρπελες συνθκες η μεν συγκυβρνηση των προοδευτικν δυνμεων με εκενες της συντρησης, (Τσπρα και Καμνου),  συνεχζει να διαλαλε τι οικοδομει  τη σγχρονη Ελλδα, την Ελλδα του μλλοντος, η δε “συντηρητικ” αντιπολτευση συνεχζει να συντσσεται απλυτα με τους νοσταλγος του αποτυχημνου συστματος του παρελθντος και πασχζει και κονταροχτυπιται για την διατρηση των μεσαιωνικν προνομων των συντεχνιν και των εκμεταλλευτν του λληνα εργτη συνδικαλιστν. ταν αυτ μως, το πνεμα του εθνικο μας ξεσηκωμο του 1821; τελικ χσαμε τον προσανατολισμ εκενων και τα σοφ λγια του αγνο στρατιτη του αγνα της Εθνικς Παλιγγενεσας: “Ρε τι Ζαμης, Τι Μπραμης”, Τι Τσπρας και Καμνος, Τι Μητσοτκης και Φφη. Το σκφος της Ελλδας σμερα χει ανγκη απ καπετνιους. Καπετνους που πιστεουν στη σωτηρα του λαο και κυρως του κρτους. λα τα υπλοιπα εναι απλς παραμθια. Μνον τσι θα μπορσουμε να σταθομε σαν βρχος απναντι στον αλφρωνα Ερντογν και τις παρανοκς του εξρσεις. 
“Πατρδες”    

Και σμερα, για λλη μια φορ χουν ξεσηκωθε λοι και προσπαθον να εκβισουν το κρτος με το προνμιο της απεργας. Βουλευτς δηλνουν τοιμοι να καταψηφσουν τη κυβρνηση επειδ η τελευταα προσπαθε να εισαγγει τη χρα στον εικοστ πρτο αινα και νομοθετε τη διθεση του γλακτος, εν εναι δυνατν. Γνωρζουμε δε λοι εμες που ζομε στη βρεια Αμερικ τι η διθεση του γλακτος επιτρπεται για δκα και νδεκα μρες και τι απαγορεεται η διθεση φρσκου και ακατργαστου γλακτος στον καταναλωτικ κοιν, κτι που στην Ελλδα θεωρεται κολσιμο μχρις σημεου πτσης της κυβρνησης. Το αστεο εναι τι κτω απ αυτς τις ευτρπελες συνθκες η μεν συγκυβρνηση συνεχζει να διαλαλε τι οικοδομει τη σγχρονη Ελλδα του μλλοντος, η δε “προοδευτικ αριστερ” αντιπολτευση συντσσεται απλυτα με τους νοσταλγος του αποτυχημνου συστματος του παρελθντος και κονταροχτυπιται για την διατρηση των μεσαιωνικν συντεχνιν και των εκμεταλλευτν του λληνα εργτη, συνδικαλιστν. Αλλ, μως, ταν αυτ το πνεμα του εθνικο μας ξεσηκωμο του 1821; μπως χει διαβραχε απ τα διφορα συμφροντα των εκμεταλλευτν του Ελληνικο λαο;
“Πατρδες”