The strong voice of a great community
2018

«Θρηνητικ ειλικρνεια»

Χρστου Γιανναρ

Πρωτοχρονι, και οι ευχς μοιζουν περιττ φιοριτορα εμπαιγμς σε μια κοινωνα που, λογικ, δεν χει καμι ελπδα. Tο μλλον χει προδιαγραφε παγιδευμνο στην απγνωση. H χρα υπερδανεστηκε εξωφρενικ, χρεοκπησε, χει χσει, με υπογεγραμμνες παραδοχς και συνομολογσεις, την εθνικ της ανεξαρτησα και την πολιτικ αυτοδιαχεριση, επιτροπεεται με ρους εξευτελιστικ ταπεινωτικος. Mας παραμυθιζουν οι μποροι της παραπληροφρησης με επαγγελες «βελτισεων», εν τη συμφορ μας την εμπορεονται εξουσιολγνοι αριβστες, οι ατιμρητοι αυτουργο της καταστροφς μας.
Eυχς για την καινοργια χρονι, σε ποιους και με ποιο αντκρισμα πραγματικτητας;
 
Nα ευχηθες τι στις νεκρς ψυχς των παραλογιασμνων απ την απγνωση ανργων, εκατοντδες χιλιδων, που ξεκιννε σμερα την τρτη, τταρτη, πμπτη χρονι ανλπιδης επιβωσης, δχως χνος απ φως στο οποιοδποτε βθος του τονελ.
Nα ευχηθες ποια ρεαλιστικ ευχ στη νεολαα των δσκολων πτυχων, των πρσθετων μεταπτυχιακν και της νετης γλωσσομθειας, που νιθει τυχερ δουλεοντας ραγις, σε δεκωρο και δωδεκωρο μαγγνι, με εφτ κατοστρικα μηνιτικο. O κθε χυδαος, ευνοημνος τυχρπαστος «επενδυτς» μπορε να καταλει κθε χνος «κοινωνικο κρτους» επιβλλοντας εργασιακ μεσαωνα απανθρωπας, αποκλεοντας νειρα προσωπικς ζως στις ψυχς που εν ψυχρ καταρρακνει.
Tι ευχς να δσεις για την καινοργια χρονι στον γιατρ που πρωτοβγανει στη σνταξη; Διακνησε πενντα τσσερα (54) χρνια τους συνανθρπους του καταβλλοντας, κθε μνα, με ψογη συνπεια τα σα απαιτοσε το ασφαλιστικ του ταμεο, που τρα τον καταδικζει σε λιμοκτονα ανταποδδοντς του 650 ευρ μηνιαο εισδημα.
Eφιαλτικ ανεργα, κακουργηματικ εκμετλλευση της εργασας, ατμωση και εξντωση σων εμπιστεθηκαν το κρτος και τους πολιτικος διαχειριστς του. Δεν πρκειται για συντεταγμνη συλλογικτητα, πρκειται για γεωγραφικ οριοθετημνη φρκη. Kαι που το λμε, τι αλλζει; Oτε καν σε ενεργ αφπνιση των συνειδσεων δεν μπορομε να ελπσουμε, να ευχηθομε μια λακ εξγερση στην καινοργια χρονι εναι η απλυτη ουτοπα – δεν υπρχει πια λας, μνο αφιονισμνη μζα τηλεθεατν που καταπνει παραισθησιογνα.
Aν φτσαμε σε ττοια νκρα κοινωνικν αντανακλαστικν, εναι γιατ η «πληροφρηση», η ηλεκτρονικ κυρως, παραδθηκε ολοκληρωτικ στη λογικ του μρκετινγκ, λογικ της μεθοδικς εξαπτησης. Eυνουχστηκε ηδονικ ο Eλλαδτης, σαρντα δο ολκληρα χρνια, αντλλαξε βιωματικ θησαυρσματα αινων, ποιτητα καλλιργειας και χαρ της ζως, με χντρες και καθρεφτκια «προοδευτικς» ξιπασις και απολυτοποιημνη την ηδον της καταναλωτικς μονομανας.
Kαθλου τυχαα, η «προοδευτικ διανηση» που κποτε μονοπωλοσε στα πανεπιστμια τη μαρξιστικ τρομοκρατα, τρα χει ανεττατα μετοικσει στα εξουσιαστικ πστα της απολυταρχας των «Aγορν». O Iστορικς Yλισμς (αυτοσυνειδησα μαρξισμο και καπιταλισμο, πως γκαιρα εχε διαγνσει ο Λοκατς) μηδενζοντας κθε «νημα» των σχσεων κοινωνας, γινε η κοιν πολιτικ ταυττητα των «κομμτων εξουσας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμνοι δθεν αντπαλοι, που δχασαν με πεσμα τυφλ τη χρα («πρσινα» και «γαλζια» καφενεα), φτασαν να συγκυβερνσουν αδιντροπα πετντας τα προσωπεα και μοιρζοντας τα λφυρα (ιλιγγιδη δανεισμνα ποσ) σε μια αδσταχτη πλμπα νεπλουτων αγροκων. Στα χνη τους βαδζει σμερα και ο «αδιλλακτος» κποτε ΣYPIZA: συγκυβερνει με τους σαρδανπαλους ANEΛ.
Tα πρσωπα που χουν την ευθνη της σημερινς καταστροφς και της εφιαλτικς ανελπιστας εναι συγκεκριμνα, επνυμα, σε λους γνωστ, καμι δικαιολογα δεν μπορε να τα αμνηστεσει. Πριν απ τρεις σως γενες, ταν ακμα επιβωνε στην Eλλδα αστικ τξη και στην παιθρο «νοικοκυραοι», θα πρτευε στις συζητσεις επδυνη η απορα: «Πς μπορον και κοιμονται τις νχτες οι αυτουργο ττοιας καταστροφς, πς μπορον να κοιτζουν τα παιδι τους στα μτια;». Σημτης, Kαραμανλς ο βραχς, Παπανδρου ο ολγιστος, Σαμαρς ο μοιραος, Tσπρας ο ολθριος θα κριθον απ την Iστορα, αλλ αυτ η σκψη δεν παρηγορε οτε μεταβλλει το πνιγερ αδιξοδο, την εφιαλτικ ανελπιστα εκατομμυρων Eλλνων σμερα. Kαι μλιστα ταν τα κμματα στα οποα αρχγευσαν οι αυτουργο, συνεχζουν, δχως χνος αυτογνωσας, ντροπς μετνοιας, την δια νοοτροπα και συμπεριφορ σιχαμερς εξουσιολαγνεας, με αρχηγος και «στελχη» λο και ευτελστερων προδιαγραφν.
Tο τερατωδστερο αποκημα των εγκλημτων της κομματοκρατας δεν εναι η ανεργα, ο εργασιακς μεσαωνας, η απνθρωπη κοινωνικ αδικα οτε η εξευτελιστικ επιτρπευση, ο διεθνς διασυρμς του ελληνικο ονματος, οι απειλς να κατατεμαχιστε η χρα για να ικανοποιηθον οι ορξεις των γειτνων μας. Tο εφιαλτικτερο απ λα τα δειν εναι η τλεια νκρωση των αντανακλαστικν της ελληνικς κοινωνας. Eχουν περσει εφτ χρνια απ ττε που υπογρφτηκε το πρτο Mνημνιο (3 Mαου 2010) και απ ττε προστθηκαν ακμα δο, επαχθστερα. Aκομε τι το Σνταγμα της χρας παραβιζεται απ πμπολλες δεσμεσεις που επιβλλουν τα τρα Mνημνια, δεν εμφανστηκε μως, στα εφτ χρνια, οτε νας δικηγορικς σλλογος αστικο κντρου, μια νωση δικαστν, μια πανεπιστημιακ Nομικ Σχολ, μια παρα στω απμαχων Aρεοπαγιτν Eισαγγελων Συμβολων της Eπικρατεας να καταγγελει την ανομα, να διαφωτσει τους πολτες – δεν βρθηκε νας Λυκουρζος να μηνσει τους «πρωτατιους».
Συνεχζουν να γνονται κποια συλλαλητρια, «πορεες», συμβολικς «καταλψεις». Πντοτε, χωρς εξαρεση, για να διεκδικσουν προνομιακτερη μεταχεριση, σων διαμαρτρονται, στην κατανομ των ψιχων του κρατικο προπολογισμο. Ποτ, καμι διαμαρτυρα για τις «ανακεφαλαιοποισεις» των τραπεζν, τα γκανγκεστερικς λογικς κπιταλ κοντρλς, την ωμ καταλστευση των ασφαλιστικν ταμεων, τις αμεωτες εξωφρενικς προνομες των κομμτων, των βουλευτν, των υπαλλλων της Bουλς. Ποτ, καννα συλλαλητριο για τον εργασιακ μεσαωνα.
Σε μια κοινωνα δχως ορζοντες ζως λλους απ την κατανλωση, κοινωνα που θεσμοθετε την εθελοδουλεα της με Mνημνια, μνο μια ευχ χωρει: Kαλ ανσταση.

Απ την Καθημεριν των Αθηνν.