The strong voice of a great community
2020

 

«Αδιαφορ για την καταγωγ σας κριε...»

Χρης Βλδος

Απ πντα, νομζω, μουν κπως ιδιτροπος...

τσι, ταν τλειωσα εδ το πανεπιστμιο και εν οι περισστεροι "πτυχιοφροντες" κολλητο μου στο Πασαλιμνι αποφσιζαν για τα μεταπτυχιακ τους ετε στην Αγγλα, ετε στην Αμερικ, εγ αποφσισα να πω στην Γαλλα...

«Μα πως, ρε;», μου λεγαν.

«Τρελθηκες; Ξρεις Γαλλικ; Τι διβολο θα κνεις;»

ντως, τα Γαλλικ μου εκενη την εποχ ταν πιο καμπορικα και απ τον Κουασιμδο.

Οτε "βοθεια" δεν καλομποροσα να φωνξω στα Γαλλικ αν θα χρειαζταν, να πω την αλθεια.

Αλλ, το στοχημα το βαλα.

Το βασικ "δλωμα" που με τρβηξε προς τα εκε ταν κποια επιστημονικ ρθρα που εχα διαβσει σε να μθημα κοντ στο πτυχο μου στο Καποδιστριακ, γεμτα νημα και "ζουμ" στα μτια μου. Θμα τους η παγκοσμιοποηση, ννοια παντελς γνωστη ττε ακμα και στο σινφι των οικονομολγων στην Ελλδα -θα μου πετε «και τρα μπως εναι γνωστ;», αλλ ας το αφσουμε αυτ...

λα σχεδν απ αυτ ταν -μυστηριωδς...- γραμμνα απ κποιους Γλλους οικονομολγους και, συγκεκριμνα, με "αντρσσα" απ να συγκεκριμνο πανεπιστμιο: Paris X- Nanterre...

Ναντρ επα λοιπν, εδ εμαι...

Ναι, επρκειτο για το "επαναστατικ" πανεπιστμιο του Μη του 68, κι μως με αποφοτους σαν τον Νικολ Σαρκοζ, τον Ντομινκ Στρος-Καν και την Κριστν Λαγκρντ, αλλ κι εκενο που για να τολμσεις να ισχυρισθες πως εσαι "αριστερς", φυσικ, θα πρεπε να εχες καλοχωνψει 4-5 μαρξιστικς βιβλιοθκες και χι πως χουμε συνηθσει στο "τσμπα" στα καθ' ημς- αλλ ας το αφσουμε και αυτ...

Λοιπν, τλμησα...

Μετ απ ολιγμηνα εντατικ μαθματα γλσσας φτιαξα κπως το γλωσσικ μου αρκεβοζιο. δωσα εξετσεις ισοτιμας πτυχου -πλον οι απφοιτοι των πανεπιστημων μας δεν χρειζονται εξετσεις ισοτιμας, να ξρετε...-, πρασα, και μετ εξετσεις εισαγωγς στο μεταπτυχιακ με θμα "Η δυναμικ της παγκσμιας οικονομας", χοντας μπροστ μου ζρικο ανταγωνισμ. Ξαναπρασα και με διλεξαν. Ανλπιστο...

Εγκαταστθηκα στο Παρσι, λοιπν, σε μια περιοχ στο κντρο, πλας ντε λα ρεπουμπλκ, σε μια σοφτα ενς φτηνο ξενοδοχεου. Αναμενμενο, φυσικ, σμφωνα με το πορτοφλι μου.

Και τσι ξεκνησε η ιστορα της γνωριμας μου με την Γαλλικ κοινωνα...

Η ιδιοκττρια του μικρο ξενοδοχεου, να πω την αλθεια, δεν εχε γοητευτε ιδιατερα ταν στην πρτη γνωριμα μας της ανακονωσα με χαμγελο και υπερηφνεια πως "Εμαι λληνας"...

Δεν ργησα να καταλβω και απ πολλς συζητσεις με ντπιους -ευθεες και με υπονοομενα... - πως η "εικνα του λληνα" στην Γαλλα δεν ταν αυτ που μου εχαν "εμφυσσει" τα γνωστ πατριωτικ στερεοτυπικ δεδομνα μου στην Ελλδα...

Ο "λληνας ως εικνα" στο Παρσι, δεν ταν ο γενναος, ο υπερφανος, ο αριστοκρατικς καταγωγς, δημιουργς του παγκσμιου πολιτισμο...

ταν στα μτια του "μικρομεσαου Γλλου", μλλον, ο κπως μπαγαπντης εμιγκρς, συχν χαρτοπαικτκος και θαμνας του ιπποδρμου, χι τρας εργατικτητας, πντως καταφερτζς και συνθως ομορφπαιδο, συχντατα, δε, αρεσκμενος στο να συνοδεει αρκετ μεγαλτερης ηλικας επορες Παριζινες...

Δεν ταν ο Αχιλλας και ο Μεγαλξανδρος, λοιπν, αλλ μλλον κποιος σερβιτρος κρεπετζς ραφτκος...

"Τι Πορτογλος, τι λληνας, τι Γιουγκοσλβος, τι Τορκος, τι Λιβανζος, το διο...." να τα πομε απλ, αυτ το νημα.

Εντπωση, δε, μου εχε κνει την πρτη κιλας εβδομδα, η απορα του σαρκουτι (αλλαντοπλη, ας πομε) της γειτονις μου ταν του συστθηκα και του ζτησα 6 φτες ζαμπν: "Μα τρνε οι λληνες ζαμπν;"...

Φυσικ και δεν μου καλορεσε αυτ η "προσγεωση". Αλλ την κατπια...

Στο πανεπιστμιο τα πργματα ταν, ββαια, λγο διαφορετικ.

Με το που λεγες "λληνας" στα μτια ορισμνων καθηγητν σαν κτι να λαμπε. Ββαια, δεν ργησα να καταλβω τι σμαινε αυτ η λμψη: "Ξεκινς με να πντο πρσθετης συμπθειας. Αν τον κακοδιαχειριστες και το παξεις εξυπνκιας χασες, μγκα, δκα...".

Μην σας τα πολυλογ, την Γαλλα την αγπησα πολ.

Πρτα απ λα γιατ εκε κατλαβα πραγματικ τι σημανει Ελλδα και τι λληνας. Με βοθησε να κνω "δαιτα" στις ψευδαισθσεις που με εχαν μπουκσει απ το δημοτικ και να αγαπσω την πατρδα και τους συμπατριτες μου με ναν πιο βαθ και ουσιδη τρπο. Να βλπω μπροστ απ το "νδοξο παρελθν", τον δσκολο αγνα τους για να καλτερο αριο...

Και μετ την αγπησα την Γαλλα γιατ μου δωσε γνση και εμπειρες ανοιχτχερα. Δεν μου αρνθηκε την ασθηση της δετερης πατρδας και για να το πω καλτερα ανατοποθτησε στο κεφλι μου την ννοια της πατρδας. Πατρδα εναι, τελικ, ,τι σου δνει βση να χτσεις με ασφλεια την ζω σου και ευκαιρες βελτωσης της πορεας σου και τποτα λλο. Και πατριτης εσαι μονχα ταν με τις πρξεις και την συμπεριφορ σου αυξνεις τις δυναττητες της πατρδας σου να δνει καλτερη ζω σε λους τους κατοκους της. Και μνον ττε. Τα λοιπ, φομαρα...

Θυμμαι, μετ απ χρνια παραμονς στην Γαλλα, στην υποστριξη της διδακτορικς διατριβς μου στο Παρσι, στην Ναντρ, απναντι μου μεταξ λλων κριτν εχα κι ναν πασγνωστα "ξιν" Γλλο καθηγητ. Ξεκινντας λοιπν να παρουσιζω την ερευνητικ εργασα μου μπροστ στην επιτροπ συστθηκα, επα το νομα μου και πρσθεσα πως εμαι λληνας. Με δικοψε αρκετ κομψα: "Αδιαφορ για την καταγωγ σας, κριε, συνεχστε"...

Συνχισα. Με αξιολγησε στο τλος με ριστα και η επιτροπ μου απδωσε και "πολ τιμητικ δικριση"...

Μετ -απ νοσταλγα κι απ μια περεργη ασθηση χρους…- γρισα στην Ελλδα και, πλον, διδσκω στην Θρκη.

Κθε φορ που εξετζω προφορικ τους φοιτητς μου ζητ μνον το επνυμο τους. Συχν, ορισμνοι τενουν να μου δνουν πρσθετες διευκρινσεις για την προλευση τους. Αλλ δεν το παραλεπω, πλον, κι εγ: "Αδιαφορ για την καταγωγ σας, κριε"...

Ε, και βζω κι εγ ριστα, που και που...

*Ο δρ. Χρης Βλδος εναι καθηγητς στο Δημοκρτειο Πανεπιστμιο Θρκ